Geen categorie

Sterke jongen.

Gisteren werd mijn zoontje geopereerd. We hebben hem goed kunnen voorbereiden, waardoor ik mezelf wat verwaarloosd heb. Terwijl hij op de operatietafel lag werd ik ziek misselijk. Mijn maag voelde alsof er een neep in zat, mijn hart klopte in mijn keel.

Na een klein uurtj kreeg ik het verlossende berichtje dat ik naar het operatiekwartier mocht. Hij lag op de recovery. Als een atlete spurtte ik naar verdiep 4, tranen rollend over mijn wangen. Ik kwam aan in zijn kamertje en daar was een super lieve Poolse verpleegster die mij heel goed opving. De operatie is geslaagd en nu moest mijn zoontje enkel nog wakker worden.

Hij werd heel rustig wakker, zonder huilen, zonder zich kwaad te maken. Oef, die hechting heeft voor iets geholpen. Hij zag mij en was tevreden.

Terug naar zijn kamertje heeft hij nog een beetje geslapen. Om 12.30 kwam de arts een bezoekje brengen en wonder boven wonder mochten wij al naar huis. Hij had alles gedaan die hij moest kunnen, en dit zonder huilen. Een flinke kerel dat is het. De verpleegster geloofde haar eigen ogen niet. Zelden is een kind zo snel naar huis gegaan.

Eens thuis gekomen merkte ik er niks van dat hij 5u voordien klaar lag om geopereerd te worden. Hij smeekte me om buiten te spelen. En dat mocht hij. 

’s Avonds hebben we nog een grote wandeling gemaakt, allemaal zonder pijn. Zoals elke mama ben ik trots op hem. Zo klein en zo sterk. Dankbaar dat alles goed verlopen is. Dankbaar dat mijn kind gezond is. Nu alles achter de rug is, is meteen ook de last en schrik van mijn schouders gevallen. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s