Geen categorie

Gotta catch ‘em all.

Pokémon Go is het van het. Elke social media staat er vol van, met de nodige commentaren. Laten we even duidelijk zijn, ik ben voor het spel. Naar buiten trekken en pokémons gaan vangen, ik ben er zeker van dat mijn kinderen dit geweldig zullen vinden.  Mij lijkt het een pak gezonder dan de ganse dag voor de televisie te hangen. 

Al was ik vroeger absoluut geen fan van Pokémon, mijn broer was dat wel. Hij spaarde de kaarten, ruilde, speelde samen met zijn vriendjes. En alweer heeft mijn mama dit stuk speelgoed gespaard. De kaarten liggen veilig opgeborgen tot mijn kinderen groot genoeg zijn.

Het Pokémon spel zet je aan om veel te wandelen. Hoe meer kilometers je wandelt, hoe meer Pokémons je kan vangen. De facebookgroepen schieten als paddestoelen uit de grond, er zijn zelf 2 plaatselijke facebookgroepen om samen met mensen die je (nog) niet kent Pokémons te gaan vangen.

Hoe leuk is dat wel niet zeg! Dankzij een spelletje naar buiten gaan, mensen leren kennen, aan je conditie werken. Socializen. Stoefen met de nieuwe zeldzame Pokémon die je zonet gevonden hebt, concurreren tegen elkaar. Ge-wel-dig.

Maar toch rinkelt er een belletje in mijn hoofd. Waarom zijn de mensen nu opgejaagd om naar buiten te gaan en Pokémons te vangen? Waarom gaan we niet gewoon dagelijks een wandeling maken, zonder virtuele dieren te vangen? Omdat we geen tijd hebben? Is dit wat we onszelf wijsmaken? Of omdat we -eerlijk gezegd- veel te lui zijn? Is het echt nodig dat een virtueel spel je moet aanzetten om te socializen? Voel je je echt beter als je Pikatchu, Squirtle, Metapod of Butterfree gevangen hebt? Ik geloof van wel. Een instant kick krijg je, terwijl je die bij een gewone wandeling niet krijgt.

Ik heb de app (nog) niet op mijn telefoon. Momenteel heb ik er gewoonweg geen tijd voor, al zou ik wel graag eens met mijn kinderen naar om het even waar trekken en Pokémons gaan vangen. Wij houden ons aan onze gewone wandelingen, met de eigen fantasie for now. Een kasteel gaan bezoeken verkleed als ridder en prinses, lachen naar het bejaarde koppel die ons passeert, dinosaurussen, smurfen en kabouters zoeken in het bos. Of we er zullen vinden is dan weer een andere vraag…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s