Geen categorie

Home sweet home.

Aaaaah we zijn er terug, terug thuis. De vlucht verliep goed en snel, aangezien ik in slaap gewiegd werd heb ik er eigenlijk niet zoveel van beseft. Maar hé, ik was ook wel een klein beetje wakker geweest Mijn dochter was naar het schijnt voorbarig, mijn zoon vond zijn eerste lief. De stewardess die we in het doorgaan ook op onze vlucht hadden. En het was grote liefde, het arme schaap wist niet wat haar overkwam toen mijn 3,5 jarige haar het hof maakte.

Aangekomen in Charleroi waren we één van de eersten aan de bagageband, koffers snel gevonden en richting parking. Mijn schoonbroer -ocharme- stond al een uur ons op te wachten. Hoe eerst alles zo vlot verliep, bleven we 20 minuten wachten aan een lift die maar niet kwam. En die er naast ook niet. Trappen af dan maar. Door de parking lopend zag ik en Belgische nummerplaat en eerste die in mijn gedachten schoot was ‘oh een Belg’, om dan snel weer te beseffen dat we terug in’t land zijn. Tja, zo ben ik wel. 🙂

We kwamen laat thuis, veel te laat. Ik verlangde zo innig naar mijn bedje, mijn trouwe plaatsje, mijn huis, mijn thuis. Hoe hard ik ook geniet van weg te zijn, ik ben even blij terug thuis te komen in mijn vertrouwde omgeving, bij mijn eigen spullen.

Ook mijn kinderen waren blij terug thuis te zijn alhoewel ze eigenlijk niet wilden meekomen. Mijn zoon zijn ogen waren nog niet half open en hij vroeg voor een mater (een boterham mét choco in zijn taal), en mijn dochter was gehaast om de poesjes te gaan ophalen.

Het contrast is alweer zo groot, ik mis de Adhan (oproep voor het gebed die luidkeels door de speakers weergalmt), ik mis de man met zijn ezel die elke ochtend ‘glieeeeeb’ (melk) loopt te roepen, ik mis de oven met de geur van vers brood in mijn neus als ik wakker word. Ik mis de vers geperste fruitsappen die je op elk hoekje van de straat vindt en die ik trouw elke dag ging drinken, de buurvrouwen die aan hun deurtje zitten en met iedereen een babbeltje slaan, de kinderen op straat die voetballen.. Maar het meest van al mis ik de warmte van iedereen. 

En dan nu? Nu kan ik beginnen uitpakken, wassen, strijken, en uitkijken naar onze volgende reis. Nagenieten van een heerlijk verlof en nog even verder profiteren van de kinderen thuis… Dromend naar volgend jaar. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s