lifestyle

Meet the cats.

Ik ben al mijn ganse leven een huisdierenliefhebber. Zo kwam ik als 6 jarige thuis met de dove kat die mijn juf gedumpt kreeg voor haar deur, op mijn 11e met een rat, maar tussen die ganse periode zijn er ook knaagdieren de revue gepasseerd. Konijnen, cavia’s, vissen. Enfin we hadden het allemaal.

Toen mijn dove kat helaas overleden is na een aanrijding kreeg ik een nieuwe kat. Speedy. Pikzwart was ze en onderaan haar buikje een klein wit driehoekje. Tot ze op een dag niet meer thuis kwam. Mijn verdriet was groot. Een jaar nadien stond mevrouwtje plots weer aan mijn slaapkamervenster te miauwen. Ze was het niet vergeten dat ik haar op de kamer liet, terwijl ze van mama buiten moest blijven 🙂

Enfin, ik gaf de microbe door aan mijn dochter. Ze wou een kitten. Vorig jaar in augustus adopteerden we Joey. Het was de liefste katten die je je maar kon voorstellen. Ze vertrok ’s avonds rond 20u en elke ochtend om 6u stond ze netjes aan de deur te wachten om weer binnen te komen. Ze bleef in de buurt, in onze rustige straat. Tot ze op een koude vrijdagavond ons achtervolgde naar de winkel. Mijn gevoel zat niet goed, ik vreesde dat ze niet meer naar huis ging komen. Ik probeerde haar te pakken, maar net op dat moment was ze toch niet meer de liefste kattin, maar een kleine feeks die wegliep. Ofja, ze speelde eigenlijk gewoon.

Joey kwam niet thuis. Ook niet toen we gans de buurt riepen naar haar. Ook niet toen we gingen zoeken. Joey was weggelopen. Mijn kind haar hart was gebroken. Hoe leg je dat nu uit? Ze was net 5, haar eerste grote verlies. Ik vertelde dat Joey terug naar haar mama was en het kind geloofde mijn verhaal.

Toch bleef het kriebelen voor opnieuw een kitten in huis te nemen. We adopteerden opnieuw een kat. En nog eentje. 2 zusjes werden gereserveerd voor ons. 

Ze konden nog in het nestje blijven tot wij terugkwamen van onze reis, zodat onze katten niet naar een opvang oid moesten. We kozen 2 kattinnen, 2 zusjes. Ze waren een beetje schuw de eerste 2 dagen, maar Poestje 1 bleek een doodbraaf beest te zijn. Zelf toen mijn zoon haar aan de staart omhoog hefte en uit de keuken kwam gelopen. Het beest bleef hangen. (We leerden hem al snel dat je dit niet mag doen natuurlijk!). Poestje 2 bleek een kreng. Blazen en krabben. Ze weigerde geknuffeld te worden door ons of de kinderen. Tot op een avond ze bij ons kwam liggen in de zetel. Ze kwam spinnen en zocht onze aandacht. Poestje2  is nog steeds een beest op zichzelf. Ze knuffelt enkel als zij er zin in heeft en houdt niet van lawaai. In het weekend kruipt ze heel vaak in de kelder om rustig te slapen. 

Naar buiten gaan willen ze niet. En misschien maar goed ook, zo hoeven we geen schrik te hebben voor een ongelukje of een weggelopen kat.

De poezen kregen overigens geen naam. Gewoon Poestje en zo heten ze beiden. 

En hier zijn ze:




Hebben jullie huisdieren?
Xoxo

Advertenties

3 gedachten over “Meet the cats.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s